Verloop procedure
De Stichting stelt de banken ING en BUNQ aansprakelijk door middel van een sommatiebrief en nodigt ze uit voor een overleg om te proberen om de zaak te schikken. Wijzen ze dit verzoek af of komen partijen tijdens het overleg niet tot een schikking? Dan gaat de Stichting verder met het uitbrengen van de dagvaarding.
De Stichting dagvaardt de ING en BUNQ. De Stichting registreert de dagvaarding in het officiële register voor collectieve acties. De rechtszaak is begonnen. Er geldt een wettelijke wachttermijn van 3 maanden na registratie dagvaarding.
Na afloop van de wachttermijn krijgt de wederpartij 6 weken voor een inhoudelijke reactie. Deze reactie beperkt zich in deze fase tot de vraag of de rechtbank de zaak inhoudelijk in behandeling kan nemen (ontvankelijkheid, zie hierna).
Na ontvangst van deze reactie wordt een zitting ingepland. Tijdens deze zitting kunnen partijen op elkaars standpunten reageren. Na de zitting volgt in de regel een beslissing van de rechter over de vraag of de zaak inhoudelijk behandeld kan worden. Daarbij toetst de rechter of de stichting aan alle wettelijke eisen voldoet (ontvankelijkheid).
Soms heeft de rechter na de zitting nog niet genoeg informatie om tot een oordeel te komen. Dan volgt nog een extra schriftelijke ronde over die punten waarover de rechter meer informatie wil hebben en vaak ook nog een zitting. Deze fase kan één tot twee jaar duren.
Uitspraak van de rechter in de ontvankelijkheidsfase (fase 1). De rechter bepaalt of de zaak inhoudelijk zal worden behandeld.
Gedupeerden krijgen gelegenheid om zich af te melden voor de collectieve actie (opt-out). Deze stap neemt 1 tot 3 maanden in beslag. Gedupeerden die niet meer mee willen doen maar wel zelf een procedure willen starten tegen de ING en BUNQ, moeten daarmee wachten tot de collectieve actie is afgelopen.
Partijen bespreken met elkaar of ze de zaak kunnen schikken voordat de tweede fase begint.
Beide partijen onderbouwen hun standpunten over de vraag of aansprakelijkheid bestaat en, zo ja, wat de omvang van de schade is. Hierna vindt een mondelinge behandeling (zitting) plaats.
Soms heeft de rechter na de zitting nog niet genoeg informatie om tot een oordeel te komen. Dan volgt nog een extra schriftelijke ronde over die punten waarover de rechter meer informatie wil hebben en vaak ook nog een zitting.
Uitspraak rechter over de vorderingen van de stichting (fase 2).
Partijen kunnen na de uitspraak in hoger beroep gaan. Dit moet binnen de wettelijke termijn van drie maanden na de uitspraak.
Beide partijen onderbouwen hun standpunten over de vraag of aansprakelijkheid bestaat en, zo ja, wat de omvang van de schade is.
Daarna vindt een mondelinge behandeling (zitting) plaats.
In hoger beroep komt het niet vaak voor dat er nog een extra schriftelijke ronde en nog een zitting nodig zijn, maar het kan wel.
Eventueel cassatie bij de Hoge Raad.
Verder lezen
Alles op een rijtje
1962 – De eerste SBI’s werden geplaatst.
1964 – Eerste ontwikkeling en productie van met zoutoplossing gevulde borstimplantaten.
1976 – In de USA worden SBI’s geclassificeerd als hulpmiddelen met een matig risico (klasse II) en moeten voldoen aan algemene controles en prestatienormen.
1980′s – Zorgen over de relatie tussen met name siliconen gevulde SBI’s en ernstige gezondheidsproblemen zoals borstkanker en systemische bindweefselaandoeningen zoals lupus, sclerodermie en reumatoïde artritis. Herclassificatie tot klasse III (hoogste risico) en oproep aan fabrikanten om gegevens te verstrekken waaruit blijkt dat de SBI’s veilig zijn.
1986 – Introductie van de BIOCELL SBI’s door McGhan, een rechtsvoorganger van Allergan.
1992 – FDA verbiedt het gebruik van (nieuwe) met siliconengel gevulde SBI’s in de USA voor cosmetische doeleinden. Voor reconstructie blijven deze SBI’s toegestaan.
1993 – SBI’’s vallen in Europa voortaan onder richtlijn medische hulpmiddelen (Richtlijn93/42/EEG). SBI’s vallen onder in de hoogste risicoklasse (III) en behoeven een CE-markering ("Conformité Européenne"). Cosmetisch gebruik siliconen SBI’s blijft toegestaan.
1994 - Dow Corning, 's werelds grootste implantaatfabrikant in die tijd, betaalt een schikking van $ 3,2 miljard voor 12.000 gedupeerden, maar gaat in 1995 alsnog failliet vanwege resterende rechtszaken.
1998 – Introductie SBI’s met cohesieve gel (of zelfs al eerder CHECK).
1999 – Het Institute of Medicine (IOM) en de Gezondheidsinspectie (IGJ) publiceren rapporten van de gepubliceerde literatuur over SBI’s. De studies concluderen dat er diverse lokale complicaties zijn (infectie, bloeding, pijn, deflatie, kapselcontractuur, aanvullende chirurgie), maar geen hard bewijs dat siliconen borstimplantaten systemische gezondheidseffecten veroorzaken, zoals kanker of auto-immuunziekten.
2006 – Goedkeuring SBI’s met cohesieve gel van Allergan en Mentor op basis van klinische PMA-studies. Als goedkeuringsvoorwaarden moeten fabrikanten diverse post-goedkeuringsstudies uitvoeren om de prestaties en veiligheid op lange termijn te onderzoeken.
2010 – PIP-schandaal: de Franse gezondheidsinspectie (ANSM) vindt bewijs van gebruik van niet-goedgekeurde industriële siliconengel na talloze klachten. Uiteindelijk gaat PIP failliet en het Duitse TUV (‘notified body’ betrokken bij de toelating) wordt mede-schuldig verklaard door de Franse rechters. In de USA zijn PIP-SBI’s nooit verkocht, omdat ze door de FDA in 2000 al werden geweigerd vanwege een gebrekkig productieproces.
2011 - De FDA publiceert de update over de veiligheid van met siliconengel gevulde borstimplantaten. Melding van een mogelijk verband tussen SBI’s en ALCL2014 - RIVM verricht op verzoek van de IGZ een literatuuronderzoek. De conclusie is dat aan het gebruik van SBI risico’s zijn verbonden (scheuren, lekken, kapselvorming), maar geen causale relatie tussen SBI’s en het optreden van ziekten.2016 - De Wereldgezondheidsorganisatie ("WHO") erkent de relatie tussen ALCL en SBI’s (BIA-ALCL).2017 - Het RIVM publiceert het rapport gezondheidsklachten: 70% ervaart gezondheidsklachten na implantatie. Volgens het rapport was nader onderzoek nodig.2018 - Uit onderzoek van de VU blijkt dat 78% van de onderzochte ALCL gevallen BIOCELL implantaten van Allergan had (22 van 28). Dat kwam overeen met bevindingen wereldwijd. In november 2018 concludeert een wereldwijd onderzoek door journalisten onder leiding van het International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) de gevaren die ervoor zorgden dat borstimplantaten in 1992 werden verboden, nooit verdwenen en dat een groeiende hoeveelheid wetenschappelijke literatuur borstimplantaten koppelt aan auto-immuunziekten en BIA-ALCL. De Franse toezichthouder (ANSM) verbood in december 2018 alle BIOCELL SBI’s van Allergan, waarna het CE keurmerk niet werd verlengd en ze vanaf december 2018 dus niet meer mochten worden verkocht in Europa.2019 – op 24 juli 2019 volgde een wereldwijde terugroepactie van SBI’s van Allergan op verzoek van de FDA. Sindsdien worden ze nergens meer verkocht.
2020 – Het platform CalmYourTits – dat is opgezet om aandacht te vragen voor de gevaren van borstimplantaten - organiseert een petitie waarin kostenvergoeding door verzekeraars voor explantatiekosten werd verzocht. De petitie wordt door ruim 27.000 vrouwen ondertekend. De reactie is – al ruim 30 jaar – dat er meer onderzoek moet gebeuren.
2021 – In mei kondigt ClaimShare i.s.m. met CalmYourTits na uitvoerig onderzoek aan een collectieve claim te organiseren. Het baanbrekende initiatief ontvangt veel support en verschijnt op radio en TV.